Jak niedoinwestowanie remontów w dzielnicy na kwotę ponad 2 mln zł przekuć w propagandowy sukces?
Każdego roku dyrektorzy placówek oświatowych w naszej dzielnicy przedstawiają potrzeby remontowe w kierowanych przez nich jednostkach wraz z szacunkowymi kosztami. Tegorocznym zestawieniem potrzeb i środków przyznanych na ich zaspokojenie zajmowała się w lipcu br. dzielnicowa Komisji Oświaty. Na pierwszy rzut oka – sukces! Przyznane środki to ponad 120% szacowanych kosztów. Czyli zrealizowane zostaną wszystkie remonty i to może nawet w szerszym zakresie lub krótszym czasie? Nie, nie, to tak ładnie wygląda tylko w tabelce arkusza kalkulacyjnego.
Remonty dachów, kuchni, łazienek i tarasów, wymiany podłóg, drzwi i okien, naprawy instalacji grzewczych i wodnych, montaże klimatyzacji, zaworów, termostatów i filtrów… te wszystkie potrzeby remontowe na rok bieżący zostały wycenione na 5,739 mln zł. Wartość przyznanych „z dzielnicy” środków to aż 6,909 mln zł. Jak więc jest możliwe, że kilkadziesiąt prac remontowych nie zostanie zrealizowanych ze względu na brak pieniędzy?
Coś z niczego kosztem czegoś
Diabeł tkwi w szczegółach. Dyrektor Zespołu Szkół im. Bohaterów Narwiku wnioskował m.in. o 130 tys. zł na remont zapadającego się podestu przy głównym wejściu. Szkoła otrzymała ponad 3,39 mln zł na realizację tej inwestycji oraz remont elewacji i opaski wokół budynku, usuwanie nieszczelności na połączeniu ściany kolankowej i pokrycia dachu, a nawet… „kaletnicy”. Nie dość, że dyrekcja szkoły nie wnioskowała o te roboty i ich nie wyceniła, to nie dostała środków na remonty sal lekcyjnych, o co akurat zabiegała. Podczas posiedzenia komisji zwrócił na to uwagę radny Christian Młynarek (PiS). Przyznana kwota pochodzi z Funduszy Norweskich, konkretnie z wniosku złożonego w 2019 r., który znalazł się na liście rezerwowej. Ponieważ remont podestu uznano za element szerszych prac, to na całość przyznano kwotę prawie trzydziestokrotnie większą. Wpisanie takiej kwoty w zestawienie środków na bieżące remonty to nieudolne zaklinanie rzeczywistości. Zakres prac zdecydowanie wykracza poza remont, a całość ma zostać zakończona dopiero pod koniec 2024 r. Oczywiście, jeśli wszystko dobrze pójdzie. Widać więc, że termomodernizacja nie jest zwykłym „remontem”, a już na pewno nie „bieżącym”.
Gdyby uczciwie podać szacunkową kwotę tej modernizacji, to po przyznaniu środków od razu widać byłoby to, w co teraz trzeba się uważniej wczytać. Kilkadziesiąt potrzebnych remontów, które można by faktycznie zrealizować do końca roku, pozostanie w sferze planów, m.in.: wymiana nawierzchni placu zabaw Przedszkola nr 22, wymiana zewnętrznego oświetlenia boiska i budynku Szkoły Podstawowej nr 88, remont zewnętrznych schodów w Szkole Podstawowej nr 227. Warto zwrócić uwagę, że kiedy od łącznej kwoty przyznanych środków odejmie się te z Funduszy Norweskich na termomodernizację szkoły przy ul. Gładkiej, to okaże się, że faktycznie przyznano tylko ok. 3,5 mln zł wobec ponad 5,7 mln zł, o które wnioskowano! Faktyczne środki przeznaczone na tegoroczne remonty bieżące to nieco ponad połowa kwoty zapisanej w tabeli. Ponad 2,2 mln zł brakuje na pozostałe prace. Cieszy, że znalazły się środki na remont łazienki dziewczynek w Szkole Podstawowej nr 227, ale nie cieszy, że chłopcy wciąż będą korzystali z niewyremontowanej łazienki. Na to środków brak.
Czy w naszej dzielnicy są ważniejsze potrzeby niż inwestycja w dzieci i młodzież? Złośliwi twierdzą, że jest ich nawet sporo: od chyba najdroższej w Polsce pasieki, po wymianę trzech płytek w chodniku przy ul. 1 Sierpnia za kwotę 5 tys. zł. (o czym pisaliśmy już w artykule „Zarzuty o niegospodarność w urzędzie dzielnicy Włochy! Mieszkańcy alarmują”). Może zamiast kombinować przy zestawieniach potrzeb remontowych w placówkach oświatowych warto wziąć się, za poważne planowanie przedsięwzięć oraz sięgać tam, gdzie są niewykorzystane środki inwestycyjne w kwocie 26 mln zł, które w 2022 r. na wniosek zarządu dzielnicy trzema uchwałami radni Koalicji Obywatelskiej przenieśli na kolejne lata.
Grzegorz Rejowski
