Jeszcze 5 lat temu dzieci ubiegające się o przyjęcie do warszawskich szkół ponadpodstawowych mogły złożyć wniosek zaledwie do 3 placówek.
Takie drastyczne ograniczenie wyboru rodziło szereg negatywnych skutków. Przede wszystkim ryzyko przegrania konkurencji zniechęcało dzieci do ubiegania się o miejsce w atrakcyjnych szkołach. Z drugiej strony trudno było z góry pogodzić się z koniecznością wyboru szkół subiektywnie nieatrakcyjnych. Oszacowanie ryzyka wyboru nie było prostym zadaniem więc – mimo świadomości zagrożenia – w pierwszym naborze sporo dzieci nie dostawało się do żadnej szkoły i zmuszone było do poszukiwania znajomości oraz wybłagiwania przyjęcia gdziekolwiek jeszcze zostały wolne miejsca.
O zniesienie absurdalnego i szkodliwego ograniczenia postarała się ówczesna radna m. st. Warszawy Izabela Chmielewska (z moją skromną pomocą). Po pertraktacjach i przełamywaniu oporu beneficjantów patologicznych ograniczeń uzgodniono kompromisowo, że od 2017 roku dzieci będą mogły ubiegać się o miejsce w 8 placówkach (co niemal załatwiało problem) a od 2018 roku ograniczenie zostanie całkowicie zlikwidowane.
Polityczna umowa nie została do końca dotrzymana ale – ostatecznie – samo podniesienie limitu do 8 szkół praktycznie pozbawiło ograniczenie istotnego znaczenia, a cofnięcie się do status quo sprzed roku 2017 wywołałoby kłopotliwy opór społeczny. Nolens volens Rada Warszawy nie miała więc żadnego sensownego wyjścia jak tylko zlikwidować limit całkowicie od roku 2019 i zamknąć tym problem już nie tyle faktyczny co raczej formalny.
Po 5 latach od ówczesnych negocjacji i przepychanek z przyjemnością można odnotować, że korzyści z ówczesnej zmiany są olbrzymie, a warszawskich samorząd może śmiało chwalić się najlepszym w Polsce systemem rekrutacji do szkół ponadpodstawowych. Co roku ponad 20 tysięcy dzieci może swobodnie i bez strachu ułożyć własną listę preferencji szkół ponadpodstawowych. Jeśli lista preferencji będzie odpowiednio długa (czego powinni dopilnować rodzice) to dziecku nie grozi przygnębiająca odmowa przyjęcia od wszystkich wskazanych placówek i upokarzające błaganie o miejsce w jakiejkolwiek dostępnej szkole.
Społeczne korzyści ze zniesienia limitu nie ograniczają się tylko do kwestii swobody wyboru dziecka i rodziców, choć oczywiście ta swoboda jest najważniejszym osiągnięcie. Zmiana zasad rekrutacji wymusiła także na szkołach dostosowanie oferty edukacyjnej do oczekiwań uczniów oraz dbałość o dobry wizerunek. Z tej szansy skorzystało wiele placówek. Jeśli lobbystyczne ataki na swobodę wyboru dzieci nie zdołają przekroczyć krytycznego poziomu to jesteśmy na dobrej drodze do powstania sieci zróżnicowanych, prestiżowych szkół cieszących się zasłużonym uznaniem w zamian za staranną edukację dostosowaną do potrzeb uczniów. Wolność wyboru jednostek profituje więc także przyrostem dobra publicznego.
Jak w nowych realiach wypadają placówki włochowskie? Dane o naborze świadczą, że największą i zasłużoną popularnością cieszy się Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego. Jak widać, statystyka naboru mogłaby dostarczyć rządzącej Włochami koalicji POKO/WMDW znacznie solidniejszego pretekstu do przechwałek niż wychodek w Parku Kombatantów, szafki dla uczniów w SP94, mityczny kran przy stacji PKP Włochy itp. pseudosukcesy i bezczelne fałszywki. Czemuż więc nie widzimy w mediach społecznościowych tego rodzaju popisów i zdjęć radnych POKO/WMDW na tle LO przy Solipskiej?
Być może trudno w to uwierzyć ale dobrą opinię Liceum Króla Sobieskiego zyskało nie dzięki pomocy obecnych władz Dzielnicy ale – wręcz przeciwnie – przy obstrukcji koalicji POKO/WMDW. Już na sesji 6 lutego 2017 grupa radnych usiłowała zablokować powstanie tej placówki. Stojący na czele tej grupy radny Sebastian P. uzyskał w wyborach spore poparcie więc nie dziwota, że poszedł za ciosem i w nowej kadencji, już na stanowisku wiceburmistrza, rozpoczął stopniową likwidację Liceum od próby odebrania placówce części budynku. Obydwa szkodliwe działania zostały na szczęście odparte, w 2017 roku wysiłkiem radnych a na początku 2019 dzięki sprzeciwowi rodziców.
Autor tekstu: Krzysztof Czuma – red. Naczelny „Głos Włochowski”
