Początkowo Okęcie wraz z Rakowem i Starymi Włochami należało do parafii św. Katarzyny na Służewie. Jednak szybki rozwój Okęcia w czasach II Rzeczypospolitej wywołał potrzebę utworzenia nowej parafii.
Od lat 30. XX w. mieszkańcy Włoch coraz częściej chodzili do kościołów we Włochach, w Raszynie, albo do kościoła św. Jakuba na Ochocie. W tym czasie w pobliżu koszar wojskowych wzniesiono małą kaplicę oraz ustawiano ołtarze polowe. W 1932 r. właściciele majątku Okęcie, Maria i Piotr Bagniewscy, ofiarowali pod budowę kościoła działkę o powierzchni 3104 m2 o wartości 15 tys. zł. Ponieważ Bagniewscy byli również właścicielami majątku Zatory koło Pułtuska, gdzie zbudowano wówczas murowany kościół, sfinansowali rozbiórkę drewnianej kaplicy w Zatorach i jej ponowny montaż na Okęciu. Ks. Adam Wyrębowski, ówczesny proboszcz służewiecki a jednocześnie miejski radny, zorganizował transport rozebranego drewnianego kościoła. W budowę świątyni zaangażowali się nie tylko mieszkańcy Okęcia, ale także pracownicy Zakładów Lotniczych PZL. W maju 1934 r., ok. 50 m za dzisiejszym kościołem, stanął przeniesiony z Zatora drewniany kościół, będący filią parafii św. Katarzyny. 13 maja pierwszą mszę św. odprawił ks. prałat Aleksander Fajęcki, a honorowym gościem był kard. Aleksander Kakowski. Bagniewscy ufundowali również obraz Matki Bożej Loretańskiej, namalowany przez Pię Zagórską. Pierwszy posługujący kapelan na Okęciu, ks. Franciszek Mężyński, przygotowywał utworzenie nowej parafii. 15 grudnia 1936 r. na mocy dekretu arcybiskupa metropolity warszawskiego kard. Aleksandra Kakowskiego erygowano parafię pw. św. Franciszka z Asyżu. Pierwszym proboszczem został ks. Edmund Paszkowski. Do wybuchu II wojny światowej kaplica nieformalnie pełniła funkcję kościoła garnizonowego – w każdą niedzielę do kościoła na Okęciu przyjeżdżał kapelan wojskowy i odprawiał mszę dla wojska.
W 1951 r. Okęcie zostało włączone do Warszawy, w późniejszych latach uległo silnej urbanizacji i industrializacji. Kolejny proboszcz, ks. Ryszard Bieńkowski, starał się o budowę nowego, większego kościoła. W 1979 r. komunistyczne władze udzieliły zgody na budowę nowej świątyni. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany przez prymasa Stefana Wyszyńskiego. Budowa nowego kościoła została ukończona w 1987 r. Ciekawe są dalsze losy drewnianego kościoła. Po Zatorach i Okęciu pełnił rolę tymczasowej świątyni w Starej Wsi koło Otwocka i wreszcie w Wielgolasie Brzezińskim. Rozbiórka drewnianego kościoła była związana z poszerzeniem ul. Hynka. Współczesny kościół Matki Bożej Loretańskiej parafii św. Franciszka z Asyżu jest jednonawowy, posiada kopułę z rotundą i dwoma wysokimi wieżami, dzwonnicę z trzema dzwonami oraz organy z 1950 r. Po katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. w południowej kaplicy złożono części z rozbitego samolotu. W kościele znajdują się tablice pamiątkowe poświęcone:
- pamięci Sybiraków;
- pamięci Pilotów Skoczków Doświadczalnych;
- 1 Pułkowi Lotniczemu i Zgrupowaniu Bazy Lotniczej „Łużyce” Warszawa;
- czci pięciu zamordowanych Patriotów Polskich, powieszonych na Lotnisku Okęcie 15 sierpnia 1942 r.;
- „Lotnikom poległym za Wolną Polskę”;
- pamięci żołnierzy 7 pp AK „Madagaskar-Garłuch”, Warszawskiej Organizacji Wojskowej, Bazy Lotniczej „Łużyce”.
We wrześniu br. parafia uzyskała dofinansowanie ze środków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na generalny remont całego dachu płaskiego kościoła w zakresie wymiany starego poszycia na nowe wraz z montażem termoizolacji i hydroizolacji dachu, termoizolacji attyk i kominów, wymiany obróbek blacharskich i odwadniających oraz montażu nowego odgromienia. Dodatkowo wymienione mają zostać okna w kopule kościoła na styku dachu płaskiego.
Wspomnienie liturgiczne Matki Bożej Loretańskiej obchodzone jest 10 grudnia. Jest to jednocześnie dzień odpustu parafialnego.
Cmentarz parafialny
Położony jest 1,2 km na południowy-zachód od kościoła przy ul. Pawła Lipowczana, u podnóża dawnego Fortu VI „Okęcie” będącego elementem systemu umocnień Warszawy. Cmentarz powstał pod koniec lat 30. XX w. jako cmentarz dla żołnierzy, którzy zginęli w obronie kraju i jego stolicy. Podczas wojny służył jako miejsce pochówków okolicznej ludności. Na cmentarzu pochowano też poległych w okolicy Powstańców Warszawskich. Zamknięcie cmentarza dla pochówków, wprowadzone decyzją Ochockiej Rady Narodowej w 1956 r., przyczyniło się do jego podupadania. Spoczywają tu szczątki wielu znanych mieszkańców Okęcia, żołnierzy AK. Według niesprawdzonych informacji tu też w tajemnicy chowano zwłoki pomordowanych przez miejscowe UB, mieszczące się w nieodległym budynku. Cmentarz ponownie otwarto dopiero w roku 1990 i od tamtej pory jest cmentarzem katolickim. Zajmuje powierzchnię ok. 0,3 ha, co czyni go najmniejszym cmentarzem w Warszawie.
Adam Kulikowski
