Inicjatorem utworzenia parafii Matki Bożej Saletyńskiej był ks. prał. Julian Chrościcki, ówczesny rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie.
W ten sposób ks. Chrościcki realizował swoje postanowienie o utworzeniu ośrodka kultu maryjnego, powzięte podczas uwięzienia przez Niemców w czasie wojny, o którym pisaliśmy w artykule „Niezłomny proboszcz ks. Julian Chrościcki” (Głos Włochowski nr 9/2023). Dlatego właśnie w 1948 r. ks. Chrościcki sprowadził księży saletynów i zobowiązał się do podziału terytorialnego parafii, a także do przekazania drewnianej kaplicy z chwilą zakończenia budowy nowego kościoła w Nowych Włochach. Jednocześnie księża saletyni zobowiązali się pomagać w duszpasterstwie oraz pozyskać plac pod budowę kościoła w Starych Włochach. Z inicjatywy ks. Władysława Barana, wikariusza parafii św. Teresy, w listopadzie 1948 r. powstał dom zakonny przy ul. Bratniej 5. Następnie na potrzeby placu budowy kościoła zakupiono kilka działek przy ul. Popularnej. W 1956 r., po licznych staraniach, władze udzieliły zgody na przeniesienie drewnianego kościoła z Nowych Włoch na Stare. W sierpniu 1957 r. utworzono ośrodek duszpasterski Matki Bożej Saletyńskiej jako filię parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Według zatwierdzonego 22 listopada 1957 r. projektu mgr. inż. Henryka Goetzena, na zlecenie parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus, drewniana kaplica została rozebrana i przewieziona na plac budowy. Pierwszą odprawioną mszą św. w nowym ośrodku duszpasterskim była Pasterka 1957 r. Tymczasowa kaplica przy ul. Popularnej została poświęcona przez ks. prał. Juliana Chrościckiego.
Na mocy porozumienia pomiędzy kard. Stefanem Wyszyńskim a ks. prowincjałem Bronisławem Młynarskim 1 kwietnia 1958 r. saletyni objęli duszpasterstwo parafii, a jej pierwszym proboszczem został ks. Władysław Baran, który założył księgi parafialne. W 1959 r. zakupiono gipsową figurę Matki Bożej Płaczącej z Dębowca, zaś pod koniec grudnia tego samego roku kościół przy ul. Popularnej stał już w stanie surowym i pokryty dachem. W 1962 r. kościół otrzymał ławy kościelne wykonane wg projektu rektora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie prof. Jana Budziły. W 1965 r. w kościele położono nową terakotową posadzkę. Liturgie i nabożeństwa uświetniają 18-głosowe organy, które zostały zainstalowane w 1967 r. Dostosowanie prezbiterium do standardów zmodyfikowanej liturgii soborowej nastąpiło w 1969 r. Poświęcona przez bpa Władysława Miziołka brązowa figura Matki Bożej Saletyńskiej została umieszczona w ołtarzu głównym w 1970 r.
Samodzielna parafia pw. Matki Bożej Saletyńskiej została erygowana przez kard. Stefana Wyszyńskiego w 1976 r. Parafia współorganizowała centralne uroczystości 75-lecia duszpasterstwa saletynów w Polsce 25 września 1977 r., goszcząc bp. Władysława Miziołka, delegowanego przez kard. Stefana Wyszyńskiego i generała zakonu Lionela Le Maya. Saletyni zasiedlili ukończoną w 1986 r. dużą plebanię przy ul. Popularnej. W latach 1958–1986 plebanią parafii był wspomniany dom zakonny przy ul. Bratniej 5, pełniący jednocześnie w latach 1964–1970 funkcję domu prowincjalnego. Obecny kształt kościół zyskał w latach 80., kiedy został rozbudowany, wzniesiono wtedy wieżę, a przykościelny plac został wybrukowany.
Należąca do dekanatu ursuskiego parafia obejmuje obecnie ok. 8 tys. mieszkańców. Odpust parafialny obchodzony jest 19 września.
Adam Kulikowski
